به ترتيب مراتب و درجات آنها در شعر پشت سر هم مىآوريم . نخستين آنان : امرء القيس بن حجر بن حارث بن عمرو بن حجر آكل المرار ابن [ . . . ] [ 1 ] ، و نابغه ذبيانى يعنى زياد بن معاوية بن ضباب بن جابر بن يربوع بن غيظ ابن مرة بن عوف بن سعد بن ذبيان [ 2 ] ، و زهير بن ابى سلمى - و نام ابى سلمى » ربيعة « بن رياح بن قرط بن حارث بن مازن بن ثعلبة بن ثور بن هذمة بن لاطم بن عثمان بن [ 3 ] عمرو بن اد بود - [ 4 ] ، و اعشى يعنى اعشاى وائل ميمون بن قيس بن جندل بن شراحيل بن عوف بن سعد بن ضبيعة بن قيس بن ثعلبه [ 5 ] ، و عبيد بن أبرص بن حنتم [ 6 ] بن عامر بن مالك بن زهير بن مالك بن حارث بن سعد بن ثعلبة بن دودان بن أسد [ 7 ] ، و مهلهل يعنى امرء القيس بن ربيعة بن حارث بن زهير بن جشم بن بكر بن حبيب بن عمرو بن غنم بن تغلب بن وائل ، [ 8 ] و علقمة بن عبدة بن ناشرة بن قيس بن عبد [ 9 ] بن ربيعة بن مالك بن زيد مناة [ بن ] تميم ، و حارث بن حلزة بن مكروه بن يزيد [ 10 ] بن عبد الله بن مالك بن [ عبد بن ] سعد بن جشم بن عامر بن ذبيان بن كنانة [ 11 ] بن يشكر [ بن بكر ] بن وائل ، و عمرو بن كلثوم بن

--> [ 1 ] عمرو بن معاوية بن حارث بن يعرب بن ثور بن مرتع بن معاوية بن ثور اكبر ( طبقات فحول الشعراء ص 43 ) قصيده لاميه امرء القيس از معلقات سبع است ، على ع او را اشعر شعرا دانست ( سفينة البحار ج 1 ص 703 نقل از ابن ابى الحديد ) و از او به » ملك ضليل « يعنى پادشاه بسيار گمراه تعبير فرمود ( نهج البلاغه ) امرئ القيس آخرين پادشاه سلسله كندى است كه در سال 560 ميلادى درگذشت . [ 2 ] ابو امامه زياد بن معاويه قصيده داليه اش از معلقات عشر است . در بازار عكاظ براى او خيمه اى زده مىشد و در اشعار عرب داورى مىكرد . [ 3 ] مزينة بن عمرو ( طبقات فحول الشعراء ص 43 ) . [ 4 ] قصيده ميميه زهير از معلقات سبع است ، اسلام آوردن او معلوم نيست ليكن دو پسرش : بجير و كعب كه دو شاعر بزرگوارند ، اسلام آورده‌اند . [ 5 ] ابو بصير اعشاى كبير كه قصيده لاميه اش از معلقات عشر است و در خطبه شقشقيه على عليه السلام يك شعر او آمده است . او قصيده اى در مدح پيغمبر اكرم گفت و به مكه آمد ولى گويا توفيق اسلام پيدا نكرد . [ 6 ] جشم ( طبقات فحول الشعراء ص 115 ) . [ 7 ] ابن خزيمه . [ 8 ] دائى امرئ القيس بن حجر كندى كه نامش عدى بود ( طبقات ص 33 - 34 ) [ 9 ] عبيده ( طبقات ص 115 ) . [ 10 ] بديد ( طبقات ص 127 و ق ) . [ 11 ] جشم بن زبان بن كنانه ( طبقات ص 127 ) .